Hoe duurzaam is een gebruikte auto?

Maart 2017 – Duurzaam is lang met je spullen doen. Ja ja, en ondertussen in klassieke auto’s rondrijden: hoe valt dat te rijmen? Ik geef toe, ‘everything automotive’ is mijn passie en een auto is een viespeuk. Punt.

Er zijn teveel automerken en ze bieden allemaal min of meer hetzelfde aan. Per model worden miljarden uitgetrokken aan ontwikkeling en testing. Een auto is een rookpluim, een olieverbruiker en een bonk plastic, staal en glas met een dikke accu en op rubberen banden. Mensen rijden er graag alleen in en zeulen zo minstens een ton aan gewicht met zich mee. Ondertussen verstoppen ze onze steden en slokken ze ruimte op die eigenlijk alleen tijdens de ochtend- en avondspits goed benut wordt. Kortom, de auto is sinds een jaar of 70 bepalend voor de inrichting, het aangezicht en de beleving van Het Westen. Moest dat nu?

Nu ja, terugdraaien heeft niet veel zin. Het zou zoiets zijn als mensen vragen voortaan geen mobiele telefoon meer te gebruiken. Things happen.

Dus: get on with it. En laten we er het beste van maken. Rij door tot de auto op is, dat is echt de meest duurzame optie. En de goedkoopste bovendien.

16 jaar met een auto doen: ik kan dat

Niet? I beg to differ. Ik kocht enige maanden na het behalen van mijn rijbewijs een zwarte Honda Civic 1.3. Ik geef toe, niet de meest spannende keuze maar wel een bewuste. Honda wist toen (midden jaren ’90) heel goede auto’s in elkaar te schroeven, ze waren zuinig en sportief. Mijn kekke coupeetje kreeg veel bekijks van buren en vrienden. ‘Wat is dat voor een auto?’, want je zag ze niet veel.

Na 256.000 probleemloze kilometers (tegen 15 cent per kilometer) en 16 jaar trouwe dienst remde ik vol voor een bruusk stoppende BMW en prakte m’n neus inclusief radiateur tegen de achterbumper van de Duitser. Die had een krasje. Twee weken later was ik de eigenaar van een nieuwe FIAT Grande Punto. Net op tijd want de drukgroep van mijn Civicje had ook een flinke pets gekregen. Bij het voornemen om mijn Honda zelf naar de sloop te rijden – reparatie was te duur – kreeg ik de auto niet meer in de versnelling. Ook dat nog.

Reparatie was te duur

Helaas. Ik had de Civic graag nog wat jaartjes extra gegeven. Ook al begon de buurt – een nette woonwijk in Leusden – te klagen ‘of het toch niet eens tijd voor een nieuwe auto werd’. Nu ja, ik waste mijn Honda tweemaal per jaar (voor en na de zomer) en er zaten ‘hier en daar’ wat krasjes op en deukjes in haar zwarte velletje. De plastic wieldoppen had ik na de zoveelste Amsterdamse stoep (ik parkeerde als een taxichauffeur, dus met een wiel het stoepje over) van de wielen gepeutert en de roestplekjes (jawel, ze waren er: op de achterste wielkasten natuurlijk) tipte ik weg met Hammerite. Lekker makkelijk.

Maar nee, ik vond het nog geen tijd voor een nieuwe auto als buren me weer eens op de schouders tikten. Intussen forenste ik me te pletter naar Deventer, Apeldoorn en Meppel en lachte ik de lease-Toyota’s en -VW’s van de weg. 140 in z’n 3 en toch 1 op 16? Ik huilde toen mijn Honda Civic door de sloperij werd opgehaald…

Maar het ging echt niet meer. Reparatie van het plaatwerk, de radiateur, de drukgroep, en God weet wat er nog meer boven tafel zou zijn gekomen, zou me duizenden euro’s kosten en voor dat geld kon ik prima een gebruikte auto kopen. Dat was echt mijn voornemen en ik had mijn oog op een gebruikte Honda 1.7 diesel of een Alfa Romeo 147 diesel laten vallen. Maar het liep anders en ik viel voor een spiksplinter nieuwe voorraadauto met korting en minus 4 jaar BPM. Met 1.000 km per week voor de boeg leek het mij verstandig om die aanbieding  – een van de laatste Fiats Punto van de eerste generatie en dus verpakt in een schitterend Giugiaro jasje – niet te laten liggen. Ik las in maart 2017 af: 165.236 kilometer en volgens mijn Excel spreadsheet rij ik 19 cent per kilometer. Inclusief alles, dus zelfs parkeervergunning. Beat that!

NB. In augustus 2019 verkocht ik de trouwe Punto met 215.000 op de teller aan een liefhebber die maar wat blij was met een goedverzorgde auto van een eerste eigenaar.

Back on topic: hoe duurzaam is een gebruikte auto?

Stel, je overweegt uit kostenoverwegingen een gebruikte auto van een jaar of 10 jong of zelfs een youngtimer te gaan rijden. In principe geen slecht idee. De economische levensduur van een automobiel is immers circa 15 jaar. Dit betekent dat na die periode de kosten die nodig zijn om een auto draaiend te houden de ingecalculeerde kosten gaan overtreffen. Het is aan de eigenaar om na die tijd de sloop te bellen, die kosten voor lief te nemen of de auto te verkopen aan iemand die deze kosten wel wil dragen.

NB. Wij rijden nu een Alfa Romeo uit 2006.

Nu zijn auto’s van 10 tot 25 jaar geleden prima gebouwd, voorzien van veiligheidsmiddelen zoals ABS-remmen en airbags, en vaak lichter van gewicht dan moderne vehikels. Hippe gadgets en (overdreven) veiligheidsattributen verhogen het gewicht van moderne auto’s flink. Denk alleen al aan de electromotoren voor wissers, ramen, camera’s, overal airbags e.d. Hele volksstammen kiezen een ruime Volvo of veilige Saab uit die periode en ook zuinige Japanners uit de jaren ’90 blijven een vertrouwd beeld op de Nederlandse wegen. Ik bedoel: hoe lang blijven die Starlets, Micra’s en Corolla’s rijden? Ik zeg: blijf scherp naar de kilometerprijs kijken. Komt die boven de 20-35 ct/km uit dan moet je echt even kijken of je portemonnee je liefde voor jouw oldtimer nog aankan.

Een feit is dat auto’s van voor 2000 qua uitstoot slechter scoren dan moderne, nieuwe auto’s. Het scheelt al snel een factor 2 à 3. Maar neem het volgende eens mee in je overweging: uit een onderzoek van Toyota uit 2004, bleek dat gemeten over de levensduur van de auto 28% van de totale CO2-uitstoot ontstaat tijdens de fabricatie en het transport naar de dealer. Dit betekent voor een moderne auto dat er meer dan 4.000 liter brandstof verbruikt  is voor de eigenaar er ook maar een kilometer mee gereden heeft. Een auto oprijden zorgt ervoor dat die initiële uitstoot tijdens de productiefase wordt uitgesmeerd over een langere periode. Een fijne gedachte. En waarom zou je iets wegdoen als het nog prima in staat is te doen wat je wilt dat het doet? Stel je eisen en wensen bij en maak de beslissing waar je je goed bij voelt.

Hybride auto’s, het klinkt o zo milieuvriendelijk en groen maar het is anno nu nog geen optie voor de ouderwetse brandstofmotor. Dergelijke voertuigen hebben 2 motoren, ze zijn voorzien van een niet milieuvriendelijke accu en hebben een hoger gewicht dan conventionele auto’s die overigens steeds lichter worden. Uit testen en onderzoeken blijkt dat de uitstoot van een hybride auto 1,5x hoger is dan van de zuinigere benzinemodellen. Electriciteit wordt namelijk opgewekt door centrales die ook een negatieve bijdrage leveren aan het milieu. En die is niet altijd zo groen als we graag denken. Tenslotte rijden veel chauffeurs electrisch de straat uit om vervolgens met hun brandstofmotor verder te rijden. In dit licht bezien is een Golfje uit 1999 helemaal zo’n slechte keuze nog niet. Check je garage om de hoek en kijk of je 2.000 euro’s op je bankrekening hebt.

Een auto kopen hoeft natuurlijk niet

De beste optie, zowel qua duurzaamheid, voor het milieu als straatbeeldvervuiling, is betalen voor het gebruik. Huren dus. Slim, want je kiest wat je nodig hebt, waar je zin in hebt en wanneer. Kies bijvoorbeeld een ruime stationwagen als vakantievervoer naar de Eifel, of een kleine stadsauto voor een dagje rondtoeren, of een strakke sportcabrio voor in het weekend, of een lekker oldtimer natuurlijk. It is up to you en je zult zien dat het financieel aantrekkelijk kan zijn. Excel is your friend. En in ieder geval de mijne want ik weet al ruim 20 jaar waar ik aan toe ben. Huren hoeft niet bij een verhuurbedrijf: het kan ook bij vrienden, collega’s en familie.

Deelvoorbeeld > http://www.duurzaamhoonhorst.nl/duurzame-dorpsdeelauto/

Credits:
© artikel op HetKanWel.nl