Juni 2020 – Organisaties vinden verandering lastig. Mensen (werknemers, werkgevers, beslissers, stakeholders en toeleveranciers) houden bij voorkeur zoveel mogelijk bij het oude. Bijvoorbeeld omwille van beoogde continuïteit.
Toch is vooruitgang gewenst. Bijvoorbeeld om groei, transformatie, procesverandering of duurzaamheidsdoelstellingen te realiseren. Of vanwege wetgeving. Veranderen is best een gedoe.
Innovatie lijkt een veilige optie om bij de tijd te blijven, maar het is ook een joekel van een valkuil. Hoe complexer de organisatie, hoe lastiger de verandering, hoe meer weerstand tegen innovatie…
En hoe zit het met de bedrijfscultuur? Veranderen is een angstscenario voor bedrijven die periodiek grenzen willen verleggen. Bijvoorbeeld om relevant voor hun markt te blijven.
Is dat nodig om te overleven?
Wat denk je zelf… Disruptie is aan de orde van de dag.
Ik schreef er in 2020 op LinkedIn over: ter inspiratie.
Spoiler:
Waarom het zo lang duurt voordat organisaties doorkrijgen dat Digitale Transformatie geen hippe trend is maar een onmisbaar onderdeel van hun businessmodel wil er bij mij maar niet in.
De grondbeginselen stammen immers al uit de jaren ’70 en voor wie dat te ver terug gaat, kwam in 1995 het boek ‘The Discipline of Market Leaders’ van Michael Treacy en Fred Wiersema uit: praktisch een handvat voor Digitale Transformatie. Zij introduceren de driehoek die de verhouding aangeeft tussen ‘Customer Intimacy’, ‘Product Leadership’ en ‘Operational Excellence’.
Bedrijven waar ik mee en voor werk, omarmen dit businessmodel. Doen ze dit niet, dan werkt het voor mij niet, of loop ik vast. Bedrijven die leading willen zijn met hun product of dienst hebben met de huidige technieken de mogelijkheden om over die 3 assen te innoveren.
