Tempo is belangrijker dan haast (3) – How to keep cool

Ik ben geen wetenschapper. Verre van zelfs. De ervaringen van vrienden, bekenden en familie (en mijn eigen ervaringen) wegen zwaarder dan de adviezen en de conclusies uit awardwinning wetenschappelijke onderzoeken uitgevoerd door glimmende Nobelprijswinnaars en hippe Tech Celebs. Voor mij staat vast: een kantoorleven levert geen bijdrage aan de kwaliteit van ons leven.

Dagelijks acht uur zitten, achter een bureau en voor een beeldscherm, en de eindeloos door je afdeling gerecyclede lucht rondpompen, af en toe de trap nemen en koffie voor je collega’s halen: het lijkt me niet goed voor De Mens. Jakkeren in een volgepropt OV, mee in een stroom opgefokte forensfietsers, knettervast in de file: nee dank je. Ik pas. Sinds 2013 doe ik er niet meer aan mee. En ik voel me prima. Best wel.

tempoisbelangrijkerdanhaast

Op mijn website schreef ik tot dusver (tot december 2016) blogs over B2B Business Development vol tips om B2B-markten optimaal te bereiken. Ik vind het een voorwaarde als ondernemers dit op een rustige manier doen. Mijn stelling ‘tempo is belangrijker dan haast’ komt niet zomaar uit de lucht vallen: met een weldoordachte langetermijnaanpak bereik je een beter rendement. Je zult merken dat het zo fijner werken is dan met een reeks van korte termijn acties waar geen lijn in te ontdekken valt. En je markt merkt dit ook.

Maar voorlopig even genoeg over marktaanpak. Dit laatste deeltje (uit een serie van 3 blogs) is de opmaat voor een nieuwe frisse blogwind: ik stop met schrijven over Marketing en Sales en start met bloggen over Bewust Leven waar Tempo een belangrijk onderdeel van is. De in de afgelopen jaren gepubliceerde blogs parkeer ik op de webpagina Blogs, online publicaties > Blogs: B2B Digital Marketing. Daar vind je ook mijn blogs over Fotografie, Reizen, Automotive en Muziek. Voor de liefhebber.

On with the show: gun jezelf de rust
Blog 2 sloot ik af met een belofte: “…hoe geef je jezelf de rust om de juiste beslissingen te maken?” Het is eigenlijk geen kwestie van geven maar van nemen: hoe gun je jezelf de rust en hoe hou je je hoofd koel? Het start met bewustwording. Mensen hebben een prikkel nodig om in actie te komen, bijvoorbeeld als je de noodzaak inziet (voelt) om te veranderen van standje Te Druk naar een modus waar je je wèl lekker bij voelt. Het lijkt zo vanzelfsprekend en dat is het ook. Galilei en Cruijf zeiden over dit principe:

dfb2b-2016-vijf-open-deuren-zichtbaar-worden-in-de-kopersreis-met-inbound-en-content-marketing-26-638

De nadelen van haast had ik als tiener snel door: een onzichtbare hijg in je nek zag er niet cool uit. Je gedrag krijgt trekjes die je er liever niet bij wilt hebben. Dat haastige… Kon het ook zonder? Mijn idolen Mickey Rourke, James Dean en Steve McQueen waren niet zo. Dat beheerste en rustige, dat was juist zo cool. Dus.

Ik voelde me ongemakkelijk en opgejaagd in een nerveuze en onzorgvuldige omgeving en paste me aan naar gedrag waar ik me wèl prettig bij voelde. And I never looked back. De aanpassingen die ik deed waren effectief en simpel: iets eerder van huis vertrekken, een kwartiertje eerder opstaan en de dag rustig opstarten, weten wat je wilt doen (en dit ook gaan doen), de tijd nemen in plaats van tijd krijgen.

Hoe reageerde de omgeving?
Tja, niet met de stroom meegaan, dat wrong natuurlijk hier en daar. Zonder wrijving geen glans. Pech gehad als ik af en toe niet in het keurslijf paste. Maar hoe erg was dit? Vond ik het erg of vond mijn omgeving het erg? Belangrijker was hoe ik het wilde hebben. Begin 90 begon ik als grafisch ontwerper aan een reeks banen vol deadlines en dus vol zenuwachtige mensen om me heen. Bij dat cultuurtje hoorde dat je zelf ook gehaast was of deed. Ik deed er niet aan mee.

Mijn collega’s werden soms knettergek van mijn rustige houding: “We maken het jaarverslag af en werken vanavond door.” Alsof het iets verschrikkelijks was! Ik werkte liever rustig en geconcentreerd door dan dat ik opgefokt of nokvol irritatie baalde dat het later werd dan half zes. Boeien dan.

“Je doet het goed of je doet het niet.” Met die mededeling startte ik menig project. Of doorwerkavond. U begrijpt, dit viel niet altijd even goed bij mijn aangestuurde collega’s. Dingen veranderden toen ik als projectmanager de gelegenheid kreeg om projecten in te richten. Door in de beginfase van een project veel aandacht te besteden aan ‘het hoe’ en door de processen voor de deelnemers overzichtelijk in te richten werden de paden van het traject voor de deelnemers duidelijk. Het liep lekker toen.

Tot ongeveer een jaar of tien geleden. De individualisering sloeg toe en werknemers, mijn aan te sturen collega’s bijvoorbeeld, kregen steeds meer korte deelopdrachtjes die vaak onderdeel van een groter geheel vormden. Dat ging niet goed. Dat gaat nog steeds niet goed. Mensen overzien vaak niet wat ze aan het doen zijn.

Nu ja, mijn wereldbeeld is vrij eenvoudig: ik zie Bewuste Mensen en ik zie Onbewuste Mensen om mij heen. Het is al heel wat als je je af en toe bewust bent van je omgeving, vind ik. Tempo is een van die zaken die je helpt bewust te zijn. Denk aan muziek. Want in een omgeving die In Tune is met jou, of andersom, snappen je zintuigen de prikkels die ze doorkrijgen. Lastig? Best wel.

We leven in een wereld waar perfectie de boventoon voert. Als je er gevoelig voor bent.

perfectionistheevilingood

Maar wat heb je aan perfectie, en wat kun je ermee? Daarover gaat mijn eerste blog van 2017.

Credits: © BrainyQuote, ©Johan Cruijf